Beneath Your Wing

++++++++++++++++++++++

.
.
.
.
ชิบหาย ชิบหาย ชิบหายแล้ว

เป็นคำที่พร่ำมาเป็นล้านๆครั้งในช่วงสองอาทิตย์ และจะพร่ำไปอีกร้อยล้านสองร้อยล้านครั้งถ้าไม่รู้ว่าไอ้เรื่องบ้าๆนี่เกิดขึ้นมาได้ยังไง คลื่นไมเกรนโจมตีสมองผมอีกระลอก อยากจะบ้าตายให้ได้
.
.
.
.

.
.
.
.
[สองอาทิตย์ก่อน ชานเมืองกอธแฮมฝั่งใต้]

.
.
เป็นเช้าวันเสาร์ที่ว่างจากงานคลีนิกตัวเองจึงเดินทางลงมาตอนใต้ของเมือง ใช้เวลาสองชั่วโมงเศษบนรถยนต์ ไกลและกันดารซะจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของเมืองศิวิไลซ์อย่างกอธแฮม ผ่านถนนยางมะตอยชั้นเลวที่พรุนเป็นหลุมเป็นบ่อ ทิวทัศน์รอบๆคือกลุ่มโรงงานอุตสาหกรรมเก่า ปล่อยควันสีเทาเต็มฟ้า มลพิษคละคลุ้ง กำแพงสิ่งปลูกสร้างทุกหลังสีตุ่นจนเดาสีดั้งเดิมไม่ได้

ทรมานโชคอัพรถซีดานของตัวเองจนมาถึงทิวตึกแถวที่ทอดตัวยาวไปจรดกำแพงโรงงานอีกฟาก ย่านอยู่อาศัยแรงงานชั้นต่ำ โทรมเน่าไม่แพ้สภาพตึกอื่นๆที่ผ่านมา มีคนงานเดินไปเดินมาอยู่ประปรายล้วนดูไร้ชีวิตจิตวิญญาน ว่าไปก็เหมือนแมลงปลวกยั้วเยี้ยเข้าออกกองดิน
.
.
.
.

ผมล็อกรถ กระชับโค้ทเข้าหาตัว ตั้งปกคอให้สูงปิดหน้า แล้วก้มหน้าก้มตาจ้ำอ้าวเข้ามาในซอย ตลอดทางผมเป็นจุดสนใจในฐานะคนอีกชนชั้นที่ไม่ค่อยปรากฎให้เห็นในย่านเยี่ยงนี้ ยิ่งเดินลึกเข้ามาความมืดสลัวยิ่งมากขึ้น แม้มีดวงอาทิตย์ลอยอยู่เหนือหัวก็ไร้ความหมาย เศษผ้าใบฉีกขาดเป็นริ้วๆพาดไปมาระหว่างตึกแถวสองฝั่งระเกะระกะ หยาดน้ำที่หยดลงมาชวนขยะแขยง มากี่ครั้งก็ไม่ชิน

จุดหมายผมอยู่ลึกเกือบสุดซอย ก้นซอยโบกเป็นทางตันด้วยกำแพงปูนขนาดมหึมาสูงลิบ อีกฟากฝั่งคือโรงงาน เสียงเครื่องจักรทำงานดังครึกโครม ยืนห่างๆยังรู้สึกถึงระลอกแรงสั่นสะเทือน ผมเลี้ยวเข้าตึกแถวห้องที่ลอยเด่นเพราะแสงไฟซึ่งส่องสลัวผ่านกระจกฝ้าขมุกขมัวบนบานประตู

-กริ๊ง-เสียงกระดิ่งแขวนประตู

“อ้าว หมอ”

พยาบาลหญิงอ้วนฉุนั่งคาบบุหรี่อยู่ด้านในเอ่ยทักผม ตัวหล่อนไม่มีอะไรบ่งให้รู้ว่าเป็นพยาบาลสักนิด ไม่ว่ารูปร่างที่เหมือนคนป่วยเป็นโรคบวมน้ำและเสื้อผ้าเก่าๆกลิ่นหืนเหมือนแหล่งเพาะเชื้อโรค พอๆกับตึกหลังนี้ที่ไม่มีอะไรบ่งให้รู้เลยว่าเป็นสถานพยาบาล หญิงอ้วนฉุนี่เป็นพนักงานคนเดียวที่ควบหน้าที่ตั้งแต่ทำความสะอาดยันรักษาคน แต่ทำไม่ได้เรื่องสักอย่าง

ในห้องแคบๆสีเหมือนผนังโถส้วมคลุ้งไปทั้งกลิ่นสาปคน กลิ่นยาฆ่าเชื้อหมดอายุ และสารพัดกลิ่น กลิ่น กลิ่น ผมควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกตัวเองอย่างสุดทน พยายามเปิดปากแคบๆเวลาพูด ถามหล่อนว่า

“เขาเป็นยังไงบ้าง?”
.
.
.
.

-เขา- ตัวทดลองที่ดีที่สุดของผม Robinดวงกุดที่ถูกJokerใช้แชลงฟาดซะยับแล้วโยนลงฝังในหลุมดิน -เขา-มีที่ค่าเกินกว่าจะทิ้งขว้างให้ผุพังเป็นอาหารหนอน

.
.
.
.

.
.
.
.
[ประมาณสองปีก่อน]

.
.
คืนนั้นผมรอให้Jokerและพรรคพวกหายลับไปแล้วลอบกลับมาที่สุสาน โชคดีที่Robinยังมีชีวิตอยู่ ผมช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นจนพ้นขีดอันตรายแล้วพาขึ้นรถ ตลอดทางที่มีเขานอนหายใจรวยรินอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ ใจผมเต้นแรง ร่างกายสั่นสะท้าน เด็กคนนี้รับปริมาณยาเกินขีดจำกัดจากที่คำนวนไว้มหาศาลแต่ยังมีชีวิตรอด ไม่มีตัวทดลองอะไรประเสริฐยิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว

แต่จะเอาเขาไปเก็บที่ไหน?

ขับไปคิดไป ผมคิดแล้วคิดอีกเป็นร้อยตลบเพื่อหาสถานที่ที่เหมาะสม โรงพยาบาล? คลีนิก? กระทั่งบ้านตัวเอง แต่ที่ไหนก็เสี่ยงทั้งนั้น ถ้าJokerรู้ว่าผมช่วยเด็กที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำจะว่ายังไง? ยิ่งกว่านั้น ถ้าBatmanรู้ว่าผมเป็นหนึ่งในตัวการทำSidekickเขาเป็นแบบนี้จะว่ายังไง? ตาย ตาย ตายสถานเดียว

ในที่สุดผมก็นึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งออก สมัยไปเลียบๆเคียงๆหาคนชั้นต่ำมาทดลองยาแต่ไม่กล้าจนต้องล่าถอยกลับ ในย่านที่อยู่อาศัยของคนงานที่ต่ำยิ่งกว่าสลัม คลีนิกเถื่อนที่เถื่อนซะยิ่งกว่าเถื่อน รักษาคนไข้ตายมากกว่ารอดแต่รับรองว่าปิดปากสนิทถ้าเงินถึง ผมวกรถเข้าเขตอุตสาหกรรมเก่าทันที
.
.
.
.
ตอนแรกที่ขนเขาเข้ามา สภาพคลีนิกทุเรศหนักยิ่งกว่าภาพในความทรงจำ พยาบาลสติปัญญาต่ำไม่รู้แม้แต่หลักการฆ่าเชื้อขั้นพื้นฐาน รูปร่างอ้วนฉุ งี่เง่า ยืดยาด คืนนั้นผมผ่าตัดฉุกเฉินให้Robinที่แขวนชีวิตอยู่บนเส้นด้าย ในสถานที่โสโครกกับผู้ช่วยที่มีก็เหมือนไม่มี

สภาพเขาตอนนั้นร่อแร่เต็มที กระดูกทั่วตัวป่นปี้เนื้อตัวบวมช้ำ โดยเฉพาะหัวเข่าข้างขวาแหลกละเอียด เส้นเอ็นขาดวิ่นเหลือเท่าด้ายบางๆเส้นเดียว ผมใช้เงินจ้างคนงานแถวๆนั้นมาเป็นผู้บริจาคเลือด ไม่มีขั้นตอนเช็คกรุ๊ปอะไรทั้งนั้น โชคดีที่ไม่เกิดภาวะเลือดตกตะกอน การผ่าตัดใหญ่ดำเนินไปอย่างทุลักทุเลจนจบลงในชั่วโมงที่แปด ผมดึงชีวิตเขาออกจากมือมัจจุราชได้สำเร็จ

ก่อนจะออกจากคลีนิกถ่อยด้วยสภาพอ่อนเปลี้ยแทบล้มประดาตาย ผมให้เงินพยาบาลอ้วนฉุก้อนนึงเป็นค่าใช้จ่ายและค่าปิดปาก ชุดRobinถูกฉีกทิ้งอ่าวไปแล้วตั้งแต่ตอนขามา และสติปัญญาเท่าหางอึ่งของหล่อนคงไม่มีทางรู้หรอกว่าเจ้าเด็กที่นอนแหง่กบนเตียงนั่นคือใคร ผมบอกย้ำซ้ำๆถึงวิธีการดูแลคนไข้และบอกว่าจะมาเช็คทุกๆสองหรือสามวัน
.
.
.
.

ผ่านเป็นอาทิตย์ เป็นเดือน ผมเวียนกลับมาผ่าตัดซ่อมให้เรื่อยๆ จากช่วงโคม่าขึ้นๆลงๆก็กลายเป็นคงที่และดีขึ้น ร่างกายเด็กหนุ่มฟื้นฟูทีละน้อยตามธรรมชาติและเท่าที่การรักษาในสถานที่แบบนี้จะอำนวย สุดท้ายพยาบาลก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากคอยทำความสะอาดและเช็ดตัว ขนาดการให้อาหารเหลวและยาทางสายน้ำเกลือง่ายๆหล่อนยังทำผิด ดีที่ไม่ตาย

สองเดือน ครึ่งปี หนึ่งปี Robinยังนอนหลับใหลไม่ได้สติ จากที่มาหาบ่อยๆผมก็เว้นช่วงมากขึ้นจนเป็นเดือนละครั้งสองครั้ง แต่ละครั้งไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรให้สังเกตุมากนัก เขาหลับเหมือนผัก ที่เราทำได้ก็แค่รอว่าเมื่อไหร่จะฟื้น  Jokerหวดแชลงเหล็กใส่เขาอย่างหนักแต่ไม่โดนหัวกับหน้าสักแอ่ะ ถ้าอย่างนั้นที่ทำให้นอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่นี่ก็คงเพราะฤทธิ์ยาฝีมือผมทั้งหลายนั่นแหล่ะ

ผมรอ รอ และรออย่างอดทน รับงานจากพวกvillainในฐานะscarecrowเพื่อหาค่าใช้จ่ายสำหรับเลี้ยงตัวทดลองนี้ ผมมั่นใจว่าจะต้องได้ผลลัพท์คุ้มเกินคุ้มในท้ายที่สุดอย่างแน่นอน

แต่...
.
.
.
.

.
.
.
.
[ปัจจุบัน]
.
.
-หายตัวไปแล้ว-

หายตัวไป? หายตัวไป! พูดออกมาได้แค่นี้เหรอยัยฉุ!!! สองอาทิตย์ก่อนคือครั้งสุดท้ายที่ผมไปคลีนิกนั่นและจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต อีนังโสโครก อีสารเลว!!! แกมันระยำ แถมยังมีหน้าทวงค่าใช้จ่ายที่เหลือ กล้า กล้ามาก! แต่ผมก็ให้มันไป...เวรเอ้ย
.
.
.
.
นี่เป็นต้นเหตุไมเกรนที่ระบมอยู่ในกระโหลกผมร่วมสองอาทิตย์ Robinหายตัวไป ตัวทดลองหายตัวไป นอกจากเวลาและเงินเป็นหมื่นที่ลงทุนรักษาจะละลายหายวับไปกับตามันอาจจะนำมาซึ่งความชิบหายสู่ชีวิต Jokerจะรู้มั้ย? Batmanจะรู้มั้ย? หรือไปแจ้งตำรวจ? แล้วผมจะเป็นยังไง? หน้าที่การงานผมล่ะ? ชีวิตผมล่ะ? ผมยังมีอะไรต้องทำอีกตั้งเยอะ แล้วถ้าเรื่องไปถึงหูพ่อแม่ที่อยู่ทางบ้านล่ะ?

อุตส่าห์ระวังตัวมาตลอดแล้วแท้ๆ ป่นปี้แล้ว ป่นปี้ จบกัน ชีวิต ชีวิต

ชีวิตกู!

-รายงานข่าวด่วนค่ะ-

ผมสะดุ้งเฮือกสุดตัวจนเกือบร่วงจากเก้าอี้ หันไปจ้องจอทีวีเขม็ง เหงื่อไหลโชก ข่าว? ข่าวอะไร? ข่าวเรื่องผมรึเปล่า??? มันไปแจ้งตำรวจแล้วเหรอ?...ไม่ใช่...ไม่ใช่ข่าวผม ไม่มีพูดถึงยา ไม่มีพูดถึงหมอ ไม่มีพูดถึงคำว่าscarecrow สิ่งที่พูดถึง...อะไรวะนั่น?
.
.
.
.

คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังระบาดในกอธแฮม ภายใต้สัญลักษณ์ตัวRสีแดงสด?

.
.
.
.
The end of part 119 : ชิบหายแล้ว
To be continued