20(แก้ใหม่) : Last word [จบภาค1st Robin]
posted on 21 Oct 2008 16:19 by beneath-yourwing in 1stRobin-
อันที่แล้วรู้สึกตื้อๆพิลึกๆเลยขอแก้ค่ะ พิมม์ใหม่เกือบ 100% เลยล่ะ
-
ต้องอ่านซ้ำใหม่อีกรอบ รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆเลย TTwTT
.
.
Beneath your wing 20 (พิมม์แก้ใหม่)
[ Last word ]
(Batman)+(Robin)
Rate : Yaoi
PoV : Dick
++++++++++++++++++++++
.
.
.
เสียงรถยนต์จอดเทียบหน้าประตูบ้าน
ปู่Alfredที่หายหน้าไปทั้งวัน(หรือเพราะผมไม่ได้ใส่ใจสังเกต?)เดินตรงไปยังประตู เสียงสะเดาะกลอนซ้อนทับกับเสียงฝีเท้าอีกฟากหนึ่ง ผมที่นั่งอยู่บนขั้นบันไดลุกขึ้นยืน หัวใจในอกเต้นดัง ตลอดมาการกลับมาของBruceทำให้ใจผมเต้นแรงเพราะความดีใจเสมอ แต่ตอนนี้มันกำลังเต้นด้วยความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
มือที่กำอยู่ชื้นเหงื่อเย็นเฉียบ ผมกลืนน้ำลายลงคอ ความตื่นเต้นทำผมแทบจะลืมหายใจ ทั้งที่คิดวนไปมาอยู่ทั้งวันว่าจะพูดอะไรทันทีที่เขากลับมาถึง แต่ตอนนี้หัวกลับตื้อจนนึกอะไรไม่ออก
ประตูไม้บานใหญ่แง้มออกช้าๆ ร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูททับด้วยโค้ทตัวใหญ่ดูอบอุ่น ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมา ใบหน้าที่ไม่ว่าจะได้เห็นกี่ร้อยกี่พันครั้งก็ไม่คลายความคิดถึง คนที่ทิ้งหน้ากากที่สวมอยู่เสมอออกไปเมื่อเจอหน้าผม มอบรอยยิ้ม และคำทักทายที่อ่อนโยนมาให้
วินาทีนั้น ไม่เหลือคำพูดอะไรอยู่ในหัวอีกต่อไป
มีเพียงความรู้สึกที่เต็มตื้นขึ้นมาจากหัวใจ ขอให้เขายิ้ม และเอ่ยคำทักทายแก่ผมเหมือนที่เคยเป็นมาก็พอ
.
.
.
.
.
.
.
.
แต่ก็ไม่
ใบหน้าที่เฉยเมยของBruceกระชากผมกลับมาเจอความจริง ความจริงที่...เย็นเยียบ หัวใจผมกระตุก
Bruce…คนที่เป็นโลกทั้งใบของผม และผมก็เชื่อมั่นว่าจะเป็นอย่างนั้นต่อไปสำหรับช่วงเวลาที่เหลือทั้งชีวิต เราจะอยู่ด้วยกันอย่างนี้ ไม่มีทางเป็นอย่างอื่น เหมือนดวงอาทิตย์จะไม่ขึ้นทางทิศตะวันตก
ความอบอุ่น ความอ่อนโยน ความห่วงใย ทุกคำที่แสดงถึงความรู้สึกอันลึกซึ้งเขามีมอบให้แก่ผมมาเสมอ แม้ไม่เอ่ยออกมาเป็นคำพูด เวลา5ปีที่อยู่ด้วยกันเป็นสิ่งยืนยันได้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด คนที่คลี่รอยยิ้มออกมาได้ยามมีผมอยู่ใกล้ๆ คนที่ปิดใจตัวเองอยู่เสมอแต่ยอมให้ผมเข้าหาอย่างไม่มีเงื่อนไข
ผม-ไม่เชื่อ-ว่าคนๆนั้นจะเอ่ยปาก-ไล่-ผม
...แต่ความเฉยชาของBruceในตอนนี้กำลังทำให้ความเชื่อมั่นของผมสั่นคลอน
.
.
.
.
“Bruce...”
ผมเรียกชื่อเขา ด้วยเสียงที่เบา จนเหมือนจะเป็นคำหลุดปาก ผมยังคงสบตาเขา แต่ไม่ต่างอะไรกับจ้องมองตุ๊กตา ดวงตาสีฟ้านิ่งเรียบไม่ไหวติง ราวลูกแก้ว ราวลูกหิน อ่านอะไรข้างในไม่ออกเลย ผมเม้มริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง รู้สึกลำบากใจ เหมือนกำลังคุยกับคนแปลกหน้าที่ไม่มีมิตรไมตรียื่นมาให้สักนิด
อาจจะนานเป็นนาที หรือแค่เสี้ยววิที่ยืนประจันหน้ากันอย่างนั้น ฝ่ายที่ขยับตัวก่อนคือBruce หันไปหาปู่Alfred พูดคุย ส่งสัมภาระให้ ละเลยผม เหมือนเห็นเป็นอากาศธาตุ นั่นมันทำให้ผมที่ยืนคว้างอยู่ขุ่นเคือง ผมวิ่งลงจากบันไดเข้าไปหา ขวางหน้าเขา เราจ้องตากันใกล้ขึ้น แต่ลูกแก้วก็ยังคงเป็นลูกแก้วเหมือนเดิม
“คุณเป็นอะไรของคุณ?”
.
.
.
.
รู้สึกได้เลยว่าหัวคิ้วตัวเองขมวดเข้าหาจนแทบจะชนกัน ผมเค้นถามด้วยน้ำเสียงไม่รื่นหู แต่ก็ไม่ทำให้เขามีปฏิกิริยาอะไรอยู่ดี ผมขบฟันในช่องปาก ก่อนโพล่งพูดออกมาอย่างอดไม่ได้
“ผมนึกว่าเราคุยกันเข้าใจแล้ว”
พูดถึงเรื่องที่ผมและBruceรู้กันดีอยู่แก่ใจ เรื่องที่ช่วงนี้ผมในฐานะRobinไม่เคร่งครัดตามคำสั่งเขาเหมือนแต่ก่อน นอกจากเรื่องนี้แล้วผมคิดไม่ออกว่าจะมีอะไรให้เราหมองใจกันอีก ปัญหาที่Bruceห่วงยังเรียกว่าเป็นปัญหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะมันยังไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่รู้ว่าฝังใจอะไรนักหนา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมคิดว่าเขาทำตัว ไร้-สา-ระ
ผมคาดคั้น อธิบายจุดยืนของตัวเองให้เขาฟัง แต่เหตุผลของผม เหตุผลของเขา ยังไงก็สวนทางกัน Bruceไม่เว้นที่ว่างสำหรับพื้นที่สีเทาทั้งๆที่ผมพยายามแทบตายให้จุดยืนเราสองคนไปด้วยกันได้ แต่สำหรับ-Bruce- สำหรับ-Batman- คำขาดคือคำขาด
ผมเชื่อฟังคุณ เพราะคุณมีเหตุผลที่ดีที่สุดเสมอ แต่อย่างครั้งนี้คุณก็น่าจะยอมรับบ้างว่าไม่ใช่ จุดจบแบบแตกหักกันอย่างนี้มันดีพอแล้วเหรอ? ทำไมถึงไม่เปิดใจฟังความคิดเห็นคนอื่นบ้าง?
.
.
.
.
ผมสูดเอาอากาศเย็นๆเข้าไปในปอด ร่างกายหอบจนตัวโยน
ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการโหมพูดติดต่อกันอยู่ฝ่ายเดียว แต่เพื่อระงับเพลิงโทสะที่รุมเร้าอยู่ข้างในด้วย ตัวผมร้อนไปหมดเหมือนยืนอยู่บนกองไฟ ตรงกันข้ามกับคนตรงหน้า ที่เย็นเยือกเหมือนแท่นน้ำแข็ง ตลอดเวลาที่ผมโถมคำพูดเข้าใส่ ดวงตานั้นไม่มีร่องรอยวูบไหวเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ผมรอดูปฏิกิริยา รอฟังความเห็น แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเศษเสี้ยวของถ้อยคำ มีเพียงความสงบนิ่งอันเย็นเยือกแผ่ออกมา เป็นเครื่องยืนกรานหนักแน่น บอกผมว่าไม่มีเหตุผลใดเปลี่ยนแปลงความคิดเขาได้ เหมือนกำแพงปิดตายไร้ช่องว่าง ไม่สามารถแทรกเข้าไปได้แม้แต่ปลายเส้นผม
เหมือนเลือกแล้ว ว่ายังไงเราต้อง-ขาดกัน-
เพลิงโทสะของผมถูกดับสนิท ร่างกายเย็นเยียบขึ้นมาเหมือนศพในโลงน้ำแข็ง
.
.
.
.
.
.
.
.
จริงเหรอ? คุณเลือกทางนี้จริงๆน่ะเหรอ?
ตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อนที่ได้ยินคำจากปากของปู่Alfred - นี่เป็นคำสั่งของคุณหนู- ผมคิดมาตลอดว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด คิดมาตลอดว่าBruceไม่มีทางพูดอย่างนั้นออกมา
แต่ตอนนี้ผมถูกตอกใส่หน้าอย่างแรง ด้วยคำว่ามันคือ-ความจริง-
แทบทรงตัวไม่อยู่
ผมรู้ดียิ่งกว่าใคร ว่าBruceเป็นคนเข้มงวดกับสิ่งที่ตัวเองพูด สิ่งที่ตัวเองคิด สิ่งที่ตัวเองทำขนาดไหน มากที่สุดเท่าที่จะหาเจอได้ในตัวมนุษย์คนหนึ่ง แต่ตอนนี้ผมกำลังหลอกตัวเองในหัวเป็นล้านๆครั้งว่าเขาแค่เผลอพูดออกไปอย่างไม่ยั้งคิด เขาแค่โกรธ เขาแค่ต้องการประชดประชัน ดัดนิสัยผมที่ไม่เชื่อฟังเท่านั้น
มันเป็นแค่คำขู่
ไม่ใช่เรื่องจริง
ไม่ใช่เรื่องจริง
.
.
.
.
“ผมขอโทษ” เค้นเสียงออกมาจากลำคอแห้งผาก “...ผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว”
ถ้านี่คือสิ่งที่คุณต้องการ...ผมจะพูด สักกี่ร้อยกี่ล้านครั้งก็จะพูด ขอแค่คุณกลับคำ บอกว่าผมยังอยู่ที่นี่กับคุณได้ จะให้ทำอะไรผมยอมทุกอย่าง กับเรื่องRobin...ผมก็จะพยายาม อาจจะฝืน แต่ผมคิดว่าตัวเองทำได้
ไม่มีอะไรยากไปยิ่งกว่าทำใจว่าชีวิตนี้จะอยู่โดยไม่มีคุณ
ผมก้มหน้าจนหนทางอย่างผู้ยอมรับความพ่ายแพ้ รอฟังคำแรกจากเขานับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ แต่คำนั้นทำให้พื้นโลกที่ผมยืนอยู่จนถึงเมื่อครู่พังทลาย
.
.
.
.
“ออกไปซะ”
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมยังหายใจอยู่รึเปล่า?
เรี่ยวแรงทั้งตัวหล่นวูบหายไป วินาทีนั้นไม่รับรู้แล้วว่าตัวเองคือใคร อยู่ที่ไหน รู้เพียงว่าBruceเดินผ่านไปโดยไม่สามารถทำอะไรเพื่อรั้งเขาไว้ได้เลย ผมอาจเป็นไม้ตายซากอยู่ตรงนี้ไปจนถึงวินาทีสุดท้ายของโลกถ้าปู่Alfredไม่เดินเข้ามาหา เพื่อบอกว่าถึงเวลาที่ผม-ต้อง-ไป
...ตอกย้ำกันให้ได้เลยใช่มั้ย? ว่านี่ไม่ใช่ที่ๆผมจะอยู่ได้อีก
ผมหันไปมอง หน้าปู่พร่าเลือนเพราะม่านน้ำที่เคลือบคลุมอยู่บนตา แม้ไม่ชัดเจนก็เห็นความเฉยชาได้ ทำไมคนที่เคยอยู่ดูแลกันและกันจนถึงเมื่อวานถึงเป็นไปได้ขนาดนี้?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
อากาศยามค่ำคืนเย็นยะเยือก
แต่ไม่มากไปกว่าความเย็นชาในคฤหาสน์ ผมยืนอยู่นอกประตูพร้อมกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ อีกฟากข้างในของประตูคือพ่อบ้านวัยชราที่-เคย-รักและเอ็นดูผมราวลูกหลาน และผมก็รักท่านอย่างพึงรักญาติร่วมสายเลือดมาตลอด
ปู่ที่ให้คำปรึกษาในทุกเรื่องอย่างไม่อิดเอือน เวลามีปัญหากับBruce ปู่คนนี้คอยไกล่เกลี่ยให้เราเข้าใจกันด้วยเหตุผลที่ดีและชี้นำให้เห็นความจริง แต่เมื่อครู่กลับไม่ช่วยพูดอะไรเพื่อรั้งผมไว้สักคำ ถ้าไม่เพราะหน้าที่พ่อบ้านที่ต้องเคารพความคิดเจ้าบ้านอย่างเคร่งครัด อีกทางหนึ่งก็คือ....
“ปู่เห็นด้วยกับความคิดของBruce?”
ศรีษะสีดอกเลาส่ายปฏิเสธช้าๆ
“ด้วยความเคารพ คุณDickเข้าใจเหตุผลของคุณหนู แต่ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณหนูหรอกครับ”
บานประตูแง้มกลับเข้าหาวงกบจนปิดสนิท ไม่เห็นข้างในอีกต่อไป รวมถึงร่างพ่อบ้านวัยชราที่อยู่ในชุดสูทเรียบกริบเสมอ ปล่อยผมเผชิญความเวิ้งว้างภายนอกเพียงลำพัง รวมถึงความเวิ้งว้างภายในใจตัวเอง
.
.
.
.
.
ไม่เข้าใจความรู้สึกของBruce...ผมน่ะเหรอ?
.
.
.
.
The end of part 20 :: Last word
To be continued
-
ขอบคุณที่อ่านค่า~โดยเฉพาะคนที่อ่านซ้ำ ขออภัยในความไม่สะดวกนะคะ TTwTT
-
จบภาคแรก 1st Robin แล้ว ต่อไปขึ้นภาคภาค 2nd Robin ฝากติดตามด้วยนะคะ >w<