Beneath Your Wing

++++++++++++++++++++++

.
.
.
.
ผมชื่อเบน

เป็นคนชนชั้นล่างของกอธแฮม ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครให้ความสำคัญ มีทักษะด้านคอมพิวเตอร์พอเลี้ยงตัวเองได้ ที่เหลือคือหน้าที่ที่ต้องอยู่ไปวันๆ แต่แล้วชะตาชีวิตก็เปลี่ยนจากหน้าเท้าเป็นหลังมือเมื่อผมเก็บ-เขา-มาได้

-ผู้ส่งสารจากพระเจ้า-ที่จุติลงมาในตรอกที่โสโครกที่สุดแห่งนึงในกอธแฮม
.
.
.
.

.
.
.
.
[สองอาทิตย์ก่อน]
.
.
ผมออกจากห้องตอนตีสองเพื่อไปซื้อแผ่นซีดีรอมเปล่า ฝนตกเฉอะแฉะ ยิ่งทำให้ความเน่าบนท้องถนนเน่าสนิท คนจรจัดนอนผสมกับซากขยะกระจายเป็นหย่อมๆ เกลื่อนกลาด เหมือนก้นโคลนตมที่ไม่มีเบื้องบนให้หวังจะผุดขึ้นไป

แล้วผมก็เจอเขา
.
.
.
.

บางสิ่งดลใจให้ผมหันไปมองอีกฟากของถนน ทะลุผ่านม่านฝนสีเทา ในตรอกที่มืดสลัวจนมองอะไรแทบไม่เห็นมี-เขา-ยืนอยู่ ท่ามกลางกองขยะที่ล้นท่วมออกมาจากตู้เหล็ก ตรงพื้นใต้เท้ามีร่างใครคนหนึ่งนอนแน่นิ่ง

การฆาตกรรม

ขอสารภาพด้วยความซื่อตรง ฉากหลังการฆ่ากันสดๆร้อนๆไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ปกติผมคงจะแค่พึมพำในคอว่า-อีกแล้วเหรอ?-แล้วเดินไปร้านคอนวิเนี่ยนสโตร์ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่กับคราวนี้มันไม่ใช่ มีบางอย่างแตกต่าง มีบางอย่างดึงดูดให้ต้องเข้าไปข้องแวะ บางทีคงเป็นท่าทีนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกของคนที่ถือกระบอกอะไรสักอย่างเป็นอาวุธอยู่ในมือ

เขาในเสื้อโค้ทสีแดงตัวใหญ่ยืนทอดสายตา มองอดีตคนที่กลายเป็นศพด้วยน้ำมือตัวเองอย่างเงียบงัน ไม่ใช่การพิจารณาซากเนื้อหนัง แต่พิจารณาอะไรที่ไกลและลึกลงไปยิ่งกว่านั้น ผมเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ สิ่งที่เขาถือไม่ใช่อาวุธ อาวุธหรือท่อเหล็กเขรอะสนิมยังปักอยู่คาคอศพ สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคือกระป๋องเสปรย์ต่างหาก

ผมก้มลงมองร่างศพ สีแดงเปรอะไปทั่ว ทั้งสีแดงที่ท่วมออกมาจากรูบาดแผล และสีแดงของรูปอักษรRในวงกลม

สัญลักษณ์? พิธีกรรม?

การชี้นำ?

.
.
.
.

กลุ่มตึกร้างย่านสลัมเป็นที่อยู่อาศัยของผม และก็เป็นที่สิงสู่ของประชากรชั้นล่างทั้งหลาย สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยบุกเบิกเมือง เก่าแก่ คร่ำคร่า ลึกลับเหมือนเป็นโลกต่างมิติ ผมอยู่ในส่วนลึกลับที่สุดของความลึกลับนั้น ห้องที่ทอดลึกลงมาใต้ดินจนแทบจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับท่อระบายน้ำ กลิ่นเน่าเหม็นอับโชยคลุ้ง มันคือส่วนอับของโลก ที่ๆถูกละเลย ที่ๆไม่มีใครเหลียวแลอย่างสิ้นเชิง

ถ้ามีทางเลือก คิดเหรอว่าผมจะมาอยู่ที่นี่?
.
.
.
.

[ปัจจุบัน สามทุ่มเศษ]

.
.

สิ่งต้อนรับการกลับมาของผมคือเสียงน้ำไหลตามท่อและเสียงจากทีวี ดังแข่งกับเสียงแว่วของสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ด้านนอก ช่องรายการข่าวถูกเปิดทิ้งไว้ตลอดเวลาเพื่อรอดู-ผลงาน-ของพวกเรา แต่ถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีรายงานออกมาเลยสักครั้ง ผมกระหยิ่มในใจ

“จะมีปัญญาปิดได้ถึงไหน จริงมั้ย R?”

ผมเรียกเขาตามสัญลักษณ์ที่เขียนลงบนตัวศพเพราะไม่รู้ว่าชื่อจริงคืออะไร ตั้งแต่อยู่กันมาร่วมสองอาทิตย์ เขาไม่เคยเปิดปากพูดเลยสักคำ Rยังคงนั่งอยู่กับพื้นที่มุมห้องเหมือนเมื่อห้าชั่วโมงก่อน เหมือนเมื่อวันก่อน เหมือนเมื่ออาทิตย์ก่อน สวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ผมหามาให้แทนชุดเก่าที่เป็นชุดคนไข้ คลุมทับด้วยโค้ทหนังสีแดงเลือดนกที่ติดตัวมาตั้งแต่แรก

รอบตัวRล้อมไปด้วยเครื่องทำมาหากินของผมซึ่งก็คือคอมพิวเตอร์สี่เครื่อง แสงสีฟ้าจากจอทั้งหลายอาบไปทั่วร่างเขา สะท้อนผิวขาวซีดให้ยิ่งดูซีดเซียวเหมือนศพ
.
.
.
.

ผมถอดโค้ทกันฝนออกจากตัว สะบัด ตากไว้กับพนักเก้าอี้ วางของที่พึ่งซื้อมาลงบนโต๊ะ ถุงพลาสติกตรายี่ห้อคอนวิเนี่ยนสโตร์เปียกโชกด้วยน้ำฝนเหมือนกัน กอธแฮมเข้าสู่ฤดูฝนเต็มตัวแล้ว ถึงการทำอะไรๆจะลำบากขึ้นแต่ก็ทำให้อะไรๆสะดวกขึ้นเช่นกัน โดยเฉพาะ-งาน-ที่พึ่งเสร็จไป สายฝนช่วงอำพรางพวกเราเป็นอย่างดี

เหยื่อรายที่เจ็ด

ย้ายของออกจากถุงพลาสติก มันคือของกินนิดหน่อยๆและสเปรย์กระป๋อง แน่นอนว่าสีแดง เพื่อประกาศ เพื่อเป็นสัญลักษณ์นำทาง อย่างเดียวกับที่สามารถชักนำลูกแกะมาร่วมอุดมการณ์ได้แล้วห้าตัว

.
.
.
.

.
.
.
.
หลังจากเช็ดตัว เปลี่ยนชุด เอาของกินเข้าปากจนอิ่ม ผมเดินเอาของกินอีกชุดไปวางข้างๆเขาเหมือนทุกที ถึงตอนนี้Rก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างล่องลอย ชันเข่า ขดตัวเหมือนสัตว์อ่อนในเปลือกไข่อยู่ภายใต้เสื้อโค้ทสีแดงทึม ทอดสายตามองจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยข้อมูลราชการ ข้อมูลลับที่คนสามัญธรรมดาไม่มีสิทธิเอื้อมถึง แต่Rสามารถเรียกมาดูได้ยังกับเปิดเอาของในลิ้นชักตัวเอง ผมในฐานะคนทำมาหากินกับคอมพิวเตอร์และลักลอบขโมยข้อมูลนับถือเขาสุดหัวใจ
.
.
.
.

ผมมั่นใจว่าRนี่แหล่ะ คือคนที่ทำให้ผมรู้ตัวว่าเกิดมาเพื่ออะไร เพื่อที่จะนำพายุคใหม่ เพื่อที่จะกอบกู้กอธแฮม ด้วยการพิพากษาคนที่ไม่ควรอยู่ นี่คือลิขิต คือชะตากรรม

สวรรค์ส่งRมาแล้ว และทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามกำหนดของฟ้าเบื้องบน
.
.
.
.