Beneath Your Wing

.

.

.

.

Joker...อาชญากรเสียสติแต่งหน้าเป็นตัวตลก ผีร้ายประจำกอธแฮมที่เรื่องกล่าวขานถึงเหมือนตำนานมากกว่าเรื่องจริง ฉันมีโอกาสได้ยืนยันตัวตนนั้น หลังจากเป็นBatmanได้ครึ่งปี

ฝันร้ายในชีวิตจริงของฉันเริ่มต้นด้วยเสียงหัวเราะของมัน

.

.

.

.

.

.

.

[7ปีก่อน]

.

.

.

.

คืนนั้นดวงจันทร์ใสกระจ่างสว่างกว่าทุกคืน

กลุ่มคนร้ายรวมตัวที่จัตุรัสกลางเมือง จงใจโดดเด่นเป็นเป้าสายตา กระทำอุกอาจอย่างโง่ๆเหมือนมือสมัครเล่น มันเป็นเรื่องเล่นๆจากฝีมือของนักก่ออาชญากรรมมืออาชีพอย่างJoker

Batmanเข้าประชิดตัวแต่ละราย แล้วส่งลงไปจมกองเลือดทีละคน เสียงฝูงชนรอบนอกอื้ออึง ป่าวร้องตะโกนเชียร์ตอบรับทุกจังหวะที่ฝอยเลือดสีแดงฉานกระจายขึ้นฟ้า ความรู้สึกพลุ่งพล่านท่วมท้นอยู่ภายใน ประสาททั่วร่างตื่นตัว หัวใจเต้นแรง เหมือนคืนก่อน เหมือนคืนก่อนๆ ต่างไปเพียง...ได้ยินเสียงหัวเราะ

เสียงหัวเราะของJoker

มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะยิ่งกว่าคำว่าเสียสติ เพราะหวาดกลัวเกินทนรับได้รึไง? หรือรู้ว่าไม่มีทางหนีรอดถึงได้เปล่งเสียงประชดประชันชะตากรรมตัวเอง? ฉันให้โอกาสมันเอ่ยอะไรเพื่อเฉลยออกมาสักคำ การวิงวอนร้องขอชีวิต หรือร่ำไห้เสียใจ แต่สิ่งที่ได้ยินเป็นคำตอบที่ฉันไม่ได้คาดไว้

-ทำไมไม่ฆ่าล่ะ?-

อะไรนะ?

-อยากฆ่าไม่ใช่เหรอไง?-

มันกำลังพูดเรื่องอะไร?

- ฉันรู้ว่าแกอยากทำ แล้วมัวเกรงใจอะไรอยู่? ฆ่าสิ แววตาแกมันฟ้อง สีหน้าแกมันฟ้อง ว่าแกก็เหมือนพวกฉัน ไม่ใช่แค่อาชญากรที่หวังเงิน หวังทอง หวังชื่อเสียง แต่แกมันโรคจิตที่มีความสุขจากการทำลาย เหมือน-ฉัน- ฆ่าสิ แล้วจะรู้ว่าเวลาความปิติสุดยอดมันซ่านขึ้นสุดปลายเส้นผมเป็นยังไง นั่นคือสิ่งที่แกรออยู่ใช่มั้ย?  นั่นคือเหตุผล ที่แกใส่ชุดนี่มายืนอยู่ตรงนี้ ใช่รึเปล่า? -

.

.

.

.

นั่นคือเหตุผล ที่แกใส่ชุดนี่มายืนอยู่ตรงนี้

ใช่รึเปล่า?

ใช่รึเปล่า?

ใช่รึเปล่า?

.

.

.

.

.

.

.

คืนนั้นฉันซมซานกลับมาโดยปล่อยมันหนีไปได้ สิ่งที่Jokerพูดวนเวียนอยู่ในสมองรุนแรงราวเกลียวพายุ ฉันน่ะเหรอมีความสุขกับการฆ่าและทำลาย? ฉันน่ะเหรอคืออาชญากรโรคจิตเหมือนมัน?

กลับมาถึงBatcave สำรวจตัวเองอย่างบ้าคลั่ง หาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ว่าคำพูดเหล่านั้นมันผิด แต่ยิ่งค้นก็ยิ่งพบแต่ความจริงที่น่าหวาดกลัว ภาพคนร้ายที่นอนบิดเบี้ยวอยู่บนพื้นนั่นคืออะไร? การป่าวร้องตะโกนอย่างสะใจของฝูงชนนั่นคืออะไร? สิ่งที่พวกนักข่าวพูดถึงฉันนั่นคืออะไร?

...ผู้มาแก้แค้น...เพชญฆาต...

นั่นคือสิ่งที่คนทั้งเมืองคิดต่อฉัน? นั่นคือสิ่งฉันเป็น? คำพูดของนายตำรวจGordonดังแทรกเข้ามาในสมอง -เมืองนี้ไม่ต้องการคนอย่างนาย-

.

.

.

.

ฉันเงยหน้าตื่นขึ้นมา เพื่อพบว่าตัวเองอยู่ก้นสุดของโคลนตมที่สกปรกและมืดมิด

.

.

.

.

.

.

.

หนึ่งอาทิตย์เต็มที่ไม่สามารถสลัด-ความจริง-ออกจากสมองได้เพียงสักนาที ฉันในร่างBatmanตัดสินใจไปหานายตำรวจGordon คนแรกที่กล้าเตือนถึงตัวตนที่แท้จริงของฉัน มาคราวนี้ฉันยอมรับสายตาอันเต็มไปด้วยแรงปฏิปักษ์จากเขา ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง

-นายต้องการอะไร?-

ต้องการ...เป็นอย่างที่เมืองนี้ต้องการให้เป็น

คืนนั้นเราคุยกันอย่างคนที่พึงนึกถึงกอธแฮม ชายวัยเลยกลางคนผู้ประดับหนวดสีเทาเหนือริมฝีปาก มีความคิดอ่านลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความรอบคอบสุขุม ยิ่งกว่านั้นคือความหวังดีที่มีมอบให้แก่เมืองอย่างจริงใจ ตำรวจน้ำดีหนึ่งในแสนที่จะมีโอกาสได้พบ ฉันนึกละอายที่เคยดูถูกเขา

.

.

.

.

หลังจากนั้น การทำงานของBatmanก็เปลี่ยนไป ฉันไม่ต้องการถูกตีตราด้วยคำว่า ผู้แก้แค้น หรือเพชญฆาต ฉันต้องการเป็นในสิ่งที่ตั้งใจจะเป็นมาตั้งแต่ต้น นั่นคือ-ผู้พิทักษ์- และเพื่อการนั้น การร่วมมือกับนายตำรวจGordonเป็นกุญแจสำคัญ ณ บัดนี้ Batmanไม่ใช่ตัวแทนของกฎหมาย แต่เป็นเครื่องมือชิ้นหนึ่งของกฎหมาย

ยอมรับในกระบวนการยุติธรรม เคารพการมีอยู่ของตำรวจ สปอตไลท์Batsignalถูกตั้งขึ้น เป็นสัญญานเรียกออกบินในเฉพาะเวลาที่ตำรวจต้องการความช่วยเหลือ การจับกุมคนร้ายขึ้นอยู่กับหลักฐาน ไม่มีศาลเตี้ยรวบรัดตัดความ และไม่ใช้ความรุนแรงเกินกว่าเหตุรวมถึงการลงมือสังหารเด็ดขาด

มันเป็นกฏที่ฉันตั้งขึ้น เพื่อตรวนตัวตนที่แท้จริงไว้ภายใน

.

.

.

.

.

.

.

แต่มันก็หนักหนาเหลือเกิน

หนักหนามากยิ่งกว่าที่คาดไว้จนแทบรับมือกับน้ำหนักที่กดทับลงมาไม่ไหว ฉันรับได้ที่ต้องสวมบทบาทนักสืบหาหลักฐาน ฉันรับได้ที่ต้องสวมบทบาทพ่อพระเข้าจับกุมไม่ให้มีใครเสียเลือดเนื้อ แต่ทุกครั้งที่มองบรรดาอาชญากรเดินตัวปลิวขึ้นรถขนผู้ต้องหา ภาพการพิจารณาคดีในศาลกลับมาหลอกหลอน

สีหน้าพวกนั้นเหมือนฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ของฉันไม่ผิดเพี้ยน...ไม่มีความสำนึกผิด ไม่มีความหวาดกลัว สิ่งที่วนเวียนถามตัวเองอยู่ในหัว คือคำว่า-แบบนี้สาสมพอแล้วเหรอ?-

ทำได้แต่ทน และใช้คำพูดของGordonเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้เท่านั้น การเป็นในสิ่งที่เมืองต้องการให้เป็น สิ่งที่ต้องตัดทิ้งไปคือความรู้สึกของตัวเอง เพียงแค่ละเลยมันได้ หน้าที่ผู้พิทักษ์ของBatmanก็จะสมบูรณ์ แต่มันใช้ความพยายามมากกว่าที่คิด และต้องจ่ายด้วยค่าความรู้สึกไปมากมาย

.

.

.

.

มนุษยธรรม กับ ความเคียดแค้น แรงสองขั้วที่ปฏิปักษ์กันอย่างรุนแรง กำลังฉีกกระชากฉันจากข้างใน

.

.

.