Beneath Your Wing

.
.
.
อัพห่างจากตอนที่แล้วหนึ่งวัน ระวังอ่านข้ามนะ 0w0/
.
.
.
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ในเมืองรุมร้อน แต่คฤหาสน์เวย์นกลับเยือกเย็น
.
.
.
บัทเลอร์ชรานามอัลเฟรดอดรู้สึกประหลาดใจในความแตกต่างนี้ไม่ได้ ขณะที่ตำรวจทั้งเมืองกำลังวุ่นวาย คนในถ้ำกลับไม่เคลื่อนไหว? โดยเฉพาะคุณหนูของเขา เธอสงบยิ่งกว่าบุคลิกนิ่งเฉยที่เคยเป็นเหมือนดังว่ากำลังเฝ้ารออะไรบางอย่างอย่างเงียบงัน
.
.
.
-------------------------
.
.
.
ห้าโมงเย็น

ทิมเดินลงจากรถบัสอย่างเหนื่อยอ่อน วันนี้ที่โรงเรียนมีสอบปลายภาค สิ่งที่ทำให้เขาเพลียไม่ใช่เรื่องข้อสอบแต่เป็นเรื่องของพ่อ ตลอดครึ่งเดือนมานี้ทิมไม่สามารถสลัดเรื่องของพ่อออกจากหัวได้เลย ตั้งแต่พ่อเข้าร่วมกับลัทธินอกคอกไล่ฆ่าคน ทิมรู้สึกหดหู่ แม้รู้ดีว่าพ่อของตัวเองจะไม่ทำอะไรมากไปกว่าอาสาดูต้นทางเพื่อขอส่วนแบ่งจากทรัพย์สินเหยื่อ  แต่อาชญากรรมก็คืออาชญากรรม....สิ่งที่ทิมเกลียดชังเข้ากระดูก

ทุกวันที่ทิมห้ามปรามพ่อตัวเองนั้นไม่ต่างอะไรจากราดน้ำรดหัวตอ แต่ถ้าจะให้แจ้งตำรวจจับพ่อตัวเอง...เขาก็ทำไม่ลง

.
.
.

วันนี้ทิมกลับถึงบ้านเร็ว เขาคิดว่าคงจะได้จัดการงานบ้านที่ค้างไว้สักส่วนก่อนออกไปหาพี่ดิ๊กที่บลัดเฮฟเว่น และบางทีอาจจะได้เจอหน้าพ่อของตัวเองด้วย ตั้งแต่ทิมมีปากเสียงกับพ่อเรื่องลัทธินั่น พ่อเขามักจะหาเรื่องอยู่นอกบ้านเสมอ

-แกร๊ก-

สิ้นเสียงสะเดาะกลอน ทิมผลักประตูเข้าไปในห้องเช่าแคบ ๆ ที่ได้ชื่อว่าเป็นบ้านของตัวเอง ในห้องนั่งเล่นไม่มีใคร แต่กลับต้องแปลกใจเมื่อเดินเข้ามาข้างในแล้วพบว่าพ่อยืนอยู่ในห้องนอนของเขา

หน้าตู้เสื้อผ้าที่เปิดค้าง ชายวัยกลางคนที่ป้อแป้ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์มาตลอดห้าปีตอนนี้กลับตีสีหน้าขึงขัง ทำให้ชั่วพริบตานั้นทิมเห็นเป็นพ่อในอดีตที่ยังเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ซึ่งเขาจะดีใจกับภาพที่เห็นมาก...หากพ่อไม่ได้กำเสื้อผ้าชุดหนึ่งอยู่ในมือจนยู่ยี่...นั่นคือชุดโรบิ้น

.
.
.

-เผี๊ยะ-

ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าของทิมอย่างรุนแรงจนร่างเซถลาไปที่มุมห้อง สีหน้าเกรี้ยวกราดของพ่อแดงก่ำเหมือนยักษ์ ตรงเข้ามากระชากคอเสื้อทิมให้เงยหน้าขึ้นมาจ้องตากัน ทิมรับรู้รสเลือดฝาดในช่องปากตัวเอง มากกว่าความโกรธ ทิมรู้สึกเสียใจและสมเพชในความสะเพร่าของตน เขาไม่เคยประมาทเรื่องชุดโรบิ้นขนาดนี้มาก่อนและไม่เคยคิดว่าคนอย่างพ่อที่หมกมุ่นแต่เรื่องเหล้าจะมาสนใจรื้อของในห้องของเขา

“ที่มาค้นห้องแกเพราะนึกว่าที่แกคอยจ้องจับผิดฉันเพราะดอดไปเป็นสายให้กับพวกตำรวจรึเปล่า แล้วนี่มันบ้าอะไร? อย่าบอกนะว่าไอ้ฮีโร่ฟันน้ำนมที่กระโดดไปมากับค้างคาวผีทุกคืนๆนั่นคือแก???”

ทิมยิ้มมุมปาก

-ผลั่ก-

อีกครั้งที่ร่างบาง ๆ ของทิมร่วงลงไปกระแทกพื้น เขาไม่ตอบโต้หรือคิดป้องกันตัวเองแม้แต่น้อย ความเกลียดแค้นที่พ่อมีต่อตำรวจและพวกอ้างความยุติธรรมนั้นทิมรู้ดี เพราะกระบวนการที่เชื่อมั่นไม่ได้เป็นสาเหตุที่ทำให้ครอบครัวพังทลาย พ่อที่กลับเป็นคนปกติได้ชั่วขณะเริ่มมีอาการผีเข้าผีออก สับสน พูดจางึมงำวกวน มือไม้สั่นเครือ อธิบายอย่างกระชับ...อาการลงแดงของคนติดแอลกอฮอลล์อย่างหนักกลับมาแล้วนั่นเอง

ความเกรี้ยวกราดกลับมาสิงสู่พ่อของทิมอีกครั้ง เขาชี้หน้าทิมและตวาดเสียงดัง คำพูดฟังไม่ได้ศัพท์พอจับใจความได้ว่าสั่งให้ทิมเลิกเป็นโรบิ้นอย่างเด็ดขาดในฐานะที่เป็นสิ่งน่ารังเกียจและชิงชัง ทิมแค่นหัวเราะ นั่นยิ่งทำให้พ่อขี้เหล้าเดือดดาล

“พ่อก็แค่กลัวมีคนขัดขวางทางหาเงินสกปรก ๆ ของตัวเองนั่นแหล่ะ”

คราวนี้ทิมไม่ยอมให้ฝ่ามือสะเปะสะปะของพ่อซัดมาโดนตัว เขาหลบด้วยการเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย และฉวยโอกาสคว้าชุดโรบิ้นจากมือพ่อออกมาได้อย่างง่ายดาย ทิมยัดชุดโรบิ้นนั้นลงไปในกระเป๋าเป้ที่พกติดตัวตั้งแต่ตอนขามา สะพายสายขึ้นบ่า แล้วถอยห่างออกจากห้องนอน
.
.
.
“ในเมื่อพ่อไม่คิดจะเลิกเป็นวิลเลี่ยน(อาชญากรรม) ผมก็ไม่เลิกเป็นในสิ่งที่ผมเลือกเหมือนกัน”

สิ้นคำนั้น ทิมกระแทกบานประตูใส่วงกบแล้วทิ้งพ่อไว้ในบ้านเพียงลำพัง

.
.
.

End of part 132 : ชุดโรบิ้น
To be continued

-------------------------

• ขอบคุณที่อ่าน+เมนท์จ้า XD
• ปรับหน้าตาธีมบลอกนิดหน่อย โยนพวกสารพัดลิงค์ไปไว้ด้านบน/ล่างจะได้ไม่ซ้อนกับtextของเอนทรี่ เป็นกันบ้างรึเปล่าอ่ะที่textเอนทรี่ยื่นออกไปทับ? เพราะคอมกิ้งก่าบางทีก็เป็น บางทีก็ไม่เป้น ไม่ค่อยเข้าใจเลย orz